De laatste getuige

Hij was nooit lid van de NSDAP en voelde zich niet politiek betrokken, ook al was hij enthousiast over Hitlers optreden bij de Olympische Spelen van 1936.

Door een zware verwonding tijdens de Poolse veldtocht van 1939 leerde Rochus Misch de verschrikkingen van de oorlog kennen en was hij blij dat hij niet meer naar het front terug moest. In plaats daarvan belandt hij in het hart van de macht: vanaf 1940 werkt hij als lijfwacht en koerier en later ook als telefonist voor Hitler.
Het dienstvertrek van Misch op de Berlijnse Wilhelmstrasse 77 ligt op een paar passen van Hitlers woning in de Oude Rijkskanselarij; als zijn werkgever op de Obersalzberg verblijft is hij er vaak bij. Als lijfwacht ziet hij Heinrich Himmler en Albert Speer op het terras van de Berghof; op 20 juli 1944 verbindt hij telefoontjes uit Berlijn door naar het toneel van de aanslag op Hitler, de Wolfsschanze. Hij maakt ook mee hoe Eva Braun op de Berghof feestjes organiseert wanneer Hitler niet aanwezig is.
Uiteindelijk zal Rochus Misch met de laatste ‘getrouwen’ de zogeheten Führerbunker ingaan. Wanneer de ondergang nadert, blijft de ‘bunkertelefonist’ vol plichtsbesef op zijn post in de telefooncentrale – zelfs als Hitler en Eva Braun zelfmoord gepleegd hebben