Ik zie, ik zie, wat zij niet zien (Autisme in ontwikkeling)

De toekomst. Donkerzwart of met een lichtje aan het einde van de tunnel? Elke avond hetzelfde ritueel: langs de schilderijen van Disney, slaan tegen de Winnie-de-Poeh-lamp en dan schaterlachend naar bed. Maar die ene avond zaten Dineke en Robin huilend voor de deur van hun schaterende zoon. Hij was twee jaar en zou ‘contactgestoord’ zijn. Er was gesproken over uithuisplaatsing, niet mee kunnen doen in de samenleving. Een seconde of tien, toen was daar het besluit. Dat nooit. Van hun thuis maakten ze een leer- en ontwikkelplek. Een intensieve tijd van proberen, zoeken, vinden, vallen, opstaan en weer doorgaan. Maar de aanhouder wint